Από Margaret T Sarris
οικογένεια Παναγιώτη Γεωργίου Σαρρη. Στην φωτογραφία κάθονται ο παππούς μου Παναγιώτη και γιαγιά μου Μαργαρίτα. Ορθή είναι οι θεοί μου Γιώργος και Νίκος, ηθεία Γιώτα και ο πατέρας μου ο Θεόδωρος. Καθιστή είναι ο θείος Δημήτρης και η θεία Άννα.
Η πρώτη ημέρα του χρόνου είναι και η πρώτη σελίδα σε ένα άδειο βιβλίο 365 σελιδων όπου θα γράψουμε την αρχή την μέση και το τέλος.Από εμάς εξαρτάται αν το περιεχόμενο θα είναι καλό,κακό σημαντικό ή ασήμαντο.Χρόνια καλά και μια καλύτερη χρονιά για όλους μας
Δεκαετία του '30 ο χώρος μπροστα από τα καφενεία του χωριού.Πεζοί είναι ο Παναγιώτης Κ.Σαρρής Ζάμπρακος με τον γιό του Χρήστο Π.Σαρρή.Αριστερά διακρίνεται το σπίτι με το καφενείο του Μπαλαμπάνου και δεξιά το καλύβι που στεγαζόταν το καφενείο του Ζάμπρακου.
Τρίτη 6 Δεκεμβρίου 2016
Λίγες ελιές , ψωμί…φτωχικά , με αγάπη . Ταπεινά! Χωρίς επισημότητες . Να γεμίσει η κοιλιά των παιδιών, μα και των μεγάλων. Από ένα πιάτο κι όποιος προλάβει. Αν τύχει και μουσαφίρης έχει και γι ΄ αυτόν! Λίγες ελιές, ψωμί, κρασί και καλή καρδια!! Στην Ελλάδα του χτες. Έτσι όπως μας τα λέγανε οι γονείς και οι παππούδες μας.
Ήταν τεχνίτης, ειδικός στην κατασκευή βαρελόσχημων και σκαφοειδών σκευών, που τα κατασκεύαζαν από ξύλο καστανιάς ή δρυός. Το ξύλο περνούσε από ειδική επεξεργασία και μετά το έκοβαν σε λεπτές σανίδες, που βρέχανε για να παίρνουν εύκολα την κατάλληλη κλίση. Κατόπιν περνούσαν τα στεφάνια, τα χτυπούσαν με το ματσακόνι για να σφίξουν καλά και μετά τοποθετούσαν τους δυο επίπεδους πυθμένες.