ΧΟΝΤΖΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΑΝΝΗΣ(ΚΑΛΥΒΑΣ)-Ο ΜΠΑΡΜΠΑ ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΜΥΡΝΑΙΟΣ-ΣΑΡΡΗΣ ΚΩΝ/ΝΟΣ(ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΟΣ)
Κυριακή 9 Αυγούστου 2009
Τρίτη 4 Αυγούστου 2009
Σάββατο 1 Αυγούστου 2009
Παρασκευή 31 Ιουλίου 2009
Σάββατο 18 Ιουλίου 2009
Το Σάββατο 11/07/09 στον Αη Γιώργη βαφτίστηκε η μικρούλα Χρυσούλα, κόρη του Νίκου και της Μαρίας Κανάκη, χωρίς να φοβηθεί τα νερά της κολυμπήθρας και χωρίς να ντραπεί τους καλεσμένους της.Ακολούθησε ένα υπέροχο Τσιταλιώτικο γλέντι, διανθισμένο με Κρητικά χαρακτηριστικά ιδιαιτέρως ηχηρά, το οποίο θα μείνει αξέχαστο σε όσους παραβρέθηκαν.Εύχομαι να την καμαρώσουν και νυφούλα.Να τους ζήσει.
Σάββατο 4 Ιουλίου 2009
Παρασκευή 3 Ιουλίου 2009
Πέμπτη 25 Ιουνίου 2009
ΤΟ ΟΡΓΩΜΑ
"ή παππάς παππάς ή ζυεγάς ζευγάς" λέει η λαική ρήση.Εδω ο παππα Αντώνης αποδεικνύει το αντίθετο
Ο μπαρμπα Πότης ο Ξενυχτης οργώνει
"ΛΑΙΜΑΡΓΙΑ"
Η ΑΛΩΝΙΣΤΙΚΗ ΜΗΧΑΝΗ ΣΤΑ ΤΣΙΤΑΛΙΑ
Το μηχάνημα το έφερνε ο μπαρμπα -Αντώνης ο Φάκλαρης από το προηγούμενο απόγευμα και το έστηνε μέχρι το ηλιοβασίλεμα.Η "γιορτή" ξεκινούσε αχάραγα το πρωί "για να έχει δροσούλα" όπως έλεγαν.
Με ψάθινα καπέλα στο κεφάλι και δρεπάνια στα χέρια, θέριζαν τα χωράφια τους και με τα ζώα τους μετέφεραν τα δεμάτια στην αλωνιστική μηχανή,τα στοίβαζαν σε θεμωνιές και με την σειρά ένας ένας τα έριχναν στο αναβατόριο για να πάρουν μετά τον καρπό των κόπων τους.
Με ψάθινα καπέλα στο κεφάλι και δρεπάνια στα χέρια, θέριζαν τα χωράφια τους και με τα ζώα τους μετέφεραν τα δεμάτια στην αλωνιστική μηχανή,τα στοίβαζαν σε θεμωνιές και με την σειρά ένας ένας τα έριχναν στο αναβατόριο για να πάρουν μετά τον καρπό των κόπων τους.
Δευτέρα 22 Ιουνίου 2009
Τρίτη 16 Ιουνίου 2009
Πέμπτη 11 Ιουνίου 2009
Δευτέρα 8 Ιουνίου 2009
ΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΣΙΤΑΛΙΩΝ
Δεκαετία του '20 και καποιοι Τσιταλιώτες μετανάστες στην Αμερική αποφασίζουν να χρηματοδοτήσουν την ανέγερση κτιρίου που θα στεγάσει δημοτικό σχολείο στο χωριό τους.Συγκεντρώνουν τα χρήματα και αναθέτουν σε Λαγκαδιανούς μαστόρους ειδικευμένους στην πέτρα(πελεκητές)να χτίσουν το σχολειο που έγινε συμφωνα με τις παραστάσεις που είχαν από τον τόπο κατοικίας τους δηλαδή την Αμερική.Το 1928 το Δημοτικό σχολείο ήταν έτοιμο να φιλοξενήσει τα Τσιταλιωτάκια με αξιοθαύμαστο εξοπλισμό για την εποχή του.Στη δυτικη αίθουσα θυμάμαι μπαλες ποδοσφαίρου,σκυτάλες,μπάλες μπέισμπολ,ακόντια,δισκους ,φιλέ βόλλευ και την σκηνή όπου δίνονταν παραστάσεις από τους μαθητές και ταυτόχρονα ήταν και ο χώρος τιμωρίας για τους άτακτους.Τεράστιοι χάρτες κρεμασμένοι στους τοίχους και τα θρανία που φιλοξένησαν αμέτρητες παιδικες ψυχές στη σειρά απέναντι από την έδρα του δάσκαλου.Στον προαύλιο χώρο υπήρχε το σκάμα άλματος μήκους.Ο πίσω χώρος του κτιρίου φιλοξενούσε τους κήπους όπου ο κάθε μαθητής είχε αναλάβει να φρόντιζει τον δικό του και συνάμα γινόταν το μάθημα της φυτολογίας.Γύρω από το κτίριο ορθόνονταν σαν "φρουροί" λυγερόκορμα πεύκα που δυστυχώς με την πάροδο των χρόνων γερνούν και εγκαταλείπουν την "σκοπιά" τους.Τόσες παιδικές φωνές,τόσα γέλια και τόσα κλάματα έσβησαν αλλά το σχολείο μου εξακολουθεί να στέκει εκει θυμίζοντας μου τα αθώα παιδικά μου χρόνια.Ολα αυτά σκεφτόμουν χθές αργά το βράδυ και χωρίς να το καταλάβω τα βήματά μου με πήγαν εκεί και καθώς το μυαλό μου γύρισε τριάντα επτά περίπου χρόνια πίσω μέσα στην απέραντη ησυχία άκουσα και πάλι... παιδικές φωνές, γέλια και κλάματα.
Κυριακή 31 Μαΐου 2009
Κυριακή 3 Μαΐου 2009
Τρίτη 28 Απριλίου 2009
ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
Το 1892 έγινε η πρώτη πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση στην Ελλάδα, από τον Σοσιαλιστικό Σύλλογο του Καλλέργη. Το 1893, 2000 διαδήλωσαν ζητώντας οχτάωρο, Κυριακή αργία και κρατική ασφάλιση στα θύματα εργατικών ατυχημάτων. Το 1894, γίνεται μια μεγάλη συγκέντρωση με τα ίδια αιτήματα που λήγει με 10 συλλήψεις και τον Αύγουστο ακολουθεί σύλληψη του σοσιαλιστή Σταύρου Καλλέργη.
Το 1936 έχουμε τους καπνεργάτες της Θεσσαλονίκης. Τα γεγονότα ξεκίνησαν γύρω στο Φεβρουάριο, με κατάληψη ενός εργοστασίου ύστερα από την απόρριψη των αιτημάτων των εργατών και συνεχίστηκε με συμπαράσταση καπνεργατών από άλλα εργοστάσια. Εναντίον τους χρησιμοποιήθηκε τόσο η αστυνομία όσο και ο στρατός. Δεν υπήρχε κεντρική συγκέντρωση, αλλά μικρές συγκεντρώσεις με ομιλητές σε διάφορα μέρη της πόλης. Σε μια συγκέντρωση στη διασταύρωση Εγνατίας και Βενιζέλου, χωροφύλακες πυροβόλησαν και σκότωσαν 7-8 εργάτες. Σ' αυτό το σημείο έχει στηθεί το μνημείο του καπνεργάτη. Με πυροβολισμούς προσπάθησαν να διαλύσουν και τις άλλες συγκεντρώσεις και συνολικά είχαμε τουλάχιστον 12 νεκρούς και 300 τραυματίες. Οι δολοφονίες των εργατών ήταν η έμπνευση του Ρίτσου για τον "Επιτάφιο".
Το 1944 ο κατοχικός στρατός των Γερμανών, εκτέλεσε 200 Έλληνες αγωνιστές στο σκοπευτήριο της Καισαριανής. Ο Νίκος Μαριακάκης, ένας απ' τους 200, έγραψε στο σημείωμα που άφησε: "Καλύτερα να πεθαίνει κανείς στον αγώνα για τη λευτεριά, παρά να ζει σκλάβος".
Το Μάη του 1963, δολοφονήθηκε ο βουλευτής της ΕΔΑ Γρηγόρης Λαμπράκης. Δεν ήταν Πρωτομαγιά, αλλά 22 Μαΐου. Ο Γρηγόρης Λαμπράκης μιλούσε σε συγκέντρωση των "Φίλων της Ειρήνης" για την παγκόσμια ύφεση όταν δέχτηκε επίθεση από άγνωστους με ρόπαλα. Έξω απ' την αίθουσα ο Λαμπράκης χτυπήθηκε από τρίκυκλο και τελικά εξέπνευσε στις 27 Μαΐου. Ο Λαμπράκης είχε συμμετοχή σε ειρηνιστικές πορείες τον Απρίλιο του 1963 στην Αθήνα, κι ήταν απ' τα κεντρικά πρόσωπα στην εκδήλωση για την Πρωτομαγιά στο γήπεδο του Παναθηναϊκού.
Το 1976, πάλι πρώτη Μαΐου, είχαμε το θάνατο του Αλέκου Παναγούλη σε τροχαίο. Ο Αλέκος Παναγούλης έχει μείνει στην ιστορία σαν σύμβολο της αντίστασης κατά της χούντας για την απόπειρα δολοφονίας ενάντια στον δικτάτορα Γεώργιο Παπαδόπουλο, με τοποθέτηση εκρηκτικού μηχανισμού , τον Αύγουστο του 1968. Είχε συλληφθεί άμεσα και είχε τελειώσει την απολογία του με τη φράση "Δεν υπάρχει, κύριοι στρατοδίκαι, ωραιότερο κύκνειο άσμα για κάθε αγωνιστή, από τον επιθανάτιο ρόγχο μπροστά στα πολυβόλα του εκτελεστικού αποσπάσματος της τυραννίας". Η παγκόσμια κατακραυγή της δίκης απέτρεψε την εκτέλεση του Παναγούλη. Στη φυλακή βασανίστηκε μέχρι την απελευθέρωσή του. Η αμνηστία που έδωσε ο Παπαδόπουλος τον Αύγουστο του 1973 κάλυπτε και τον Αλέκο Παναγούλη. Η συγκυρία του θανάτου του Παναγούλη σε τροχαίο χαρακτηρίζεται από πολλούς ιδιαίτερα ύποπτη, επειδή μόλις λίγο καιρό πριν το θάνατό του, είχε φέρει στη δημοσιότητα στοιχεία από τα μυστικά αρχεία της ΕΣΑ.
Το 1936 έχουμε τους καπνεργάτες της Θεσσαλονίκης. Τα γεγονότα ξεκίνησαν γύρω στο Φεβρουάριο, με κατάληψη ενός εργοστασίου ύστερα από την απόρριψη των αιτημάτων των εργατών και συνεχίστηκε με συμπαράσταση καπνεργατών από άλλα εργοστάσια. Εναντίον τους χρησιμοποιήθηκε τόσο η αστυνομία όσο και ο στρατός. Δεν υπήρχε κεντρική συγκέντρωση, αλλά μικρές συγκεντρώσεις με ομιλητές σε διάφορα μέρη της πόλης. Σε μια συγκέντρωση στη διασταύρωση Εγνατίας και Βενιζέλου, χωροφύλακες πυροβόλησαν και σκότωσαν 7-8 εργάτες. Σ' αυτό το σημείο έχει στηθεί το μνημείο του καπνεργάτη. Με πυροβολισμούς προσπάθησαν να διαλύσουν και τις άλλες συγκεντρώσεις και συνολικά είχαμε τουλάχιστον 12 νεκρούς και 300 τραυματίες. Οι δολοφονίες των εργατών ήταν η έμπνευση του Ρίτσου για τον "Επιτάφιο".
Το 1944 ο κατοχικός στρατός των Γερμανών, εκτέλεσε 200 Έλληνες αγωνιστές στο σκοπευτήριο της Καισαριανής. Ο Νίκος Μαριακάκης, ένας απ' τους 200, έγραψε στο σημείωμα που άφησε: "Καλύτερα να πεθαίνει κανείς στον αγώνα για τη λευτεριά, παρά να ζει σκλάβος".
Το Μάη του 1963, δολοφονήθηκε ο βουλευτής της ΕΔΑ Γρηγόρης Λαμπράκης. Δεν ήταν Πρωτομαγιά, αλλά 22 Μαΐου. Ο Γρηγόρης Λαμπράκης μιλούσε σε συγκέντρωση των "Φίλων της Ειρήνης" για την παγκόσμια ύφεση όταν δέχτηκε επίθεση από άγνωστους με ρόπαλα. Έξω απ' την αίθουσα ο Λαμπράκης χτυπήθηκε από τρίκυκλο και τελικά εξέπνευσε στις 27 Μαΐου. Ο Λαμπράκης είχε συμμετοχή σε ειρηνιστικές πορείες τον Απρίλιο του 1963 στην Αθήνα, κι ήταν απ' τα κεντρικά πρόσωπα στην εκδήλωση για την Πρωτομαγιά στο γήπεδο του Παναθηναϊκού.
Το 1976, πάλι πρώτη Μαΐου, είχαμε το θάνατο του Αλέκου Παναγούλη σε τροχαίο. Ο Αλέκος Παναγούλης έχει μείνει στην ιστορία σαν σύμβολο της αντίστασης κατά της χούντας για την απόπειρα δολοφονίας ενάντια στον δικτάτορα Γεώργιο Παπαδόπουλο, με τοποθέτηση εκρηκτικού μηχανισμού , τον Αύγουστο του 1968. Είχε συλληφθεί άμεσα και είχε τελειώσει την απολογία του με τη φράση "Δεν υπάρχει, κύριοι στρατοδίκαι, ωραιότερο κύκνειο άσμα για κάθε αγωνιστή, από τον επιθανάτιο ρόγχο μπροστά στα πολυβόλα του εκτελεστικού αποσπάσματος της τυραννίας". Η παγκόσμια κατακραυγή της δίκης απέτρεψε την εκτέλεση του Παναγούλη. Στη φυλακή βασανίστηκε μέχρι την απελευθέρωσή του. Η αμνηστία που έδωσε ο Παπαδόπουλος τον Αύγουστο του 1973 κάλυπτε και τον Αλέκο Παναγούλη. Η συγκυρία του θανάτου του Παναγούλη σε τροχαίο χαρακτηρίζεται από πολλούς ιδιαίτερα ύποπτη, επειδή μόλις λίγο καιρό πριν το θάνατό του, είχε φέρει στη δημοσιότητα στοιχεία από τα μυστικά αρχεία της ΕΣΑ.
Σάββατο 25 Απριλίου 2009
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)